Gothic Architectonics of Labyrinths in the Polish Horror Novels at the Beginning of 19th Century przestrzeń grozy CC BY 3.0 PL ISSN 2391-8608 inicjacja Pojawianie się labiryntów w literaturze europejskiej było powszechne od wieków. Taka zagmatwana, pełna niespodziewanych przejść przestrzeń bardzo dobrze wpisywała się również w stylistykę powieści gotyckich. W utworze "Krwawe znamię" Józefa Ignacego Kraszewskiego labiryntowy układ zamku stanowi pretekst do stworzenia nastroju grozy i tajemniczości, przy jednoczesnym nawiązywaniu do estetyki średniowiecznej (np. zbroja z trupią czaszką). Centrum tej przestrzeni jest jednak portret dziewczyny, który staje się punktem odniesienia dla wszystkich opisywanych wydarzeń. W powieści "Astolda" Anny Mostowskiej rolę labiryntu pełni natomiast ogród, z którego rycerz Spera nie może znaleźć wyjścia. Takie pełne nieznanych zaułków przestrzenie bywały także swego rodzaju symbolem poznania, długotrwałego docierania do prawdy. artykuł Wydawnictwo im. Stanisława Podobińskiego Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie pol T. 2 Filologia Polska: Historia i Teoria Literatury Kusek, Monika Wydawnictwo im. Stanisława Podobińskiego Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie Biblioteka Główna Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie labirynt Częstochowa application/pdf 2016 Gotycka architektonika labiryntów w polskich powieściach grozy początku XIX w. transgresja powieść gotycka s. 151-170 Irydion. Literatura - Teatr - Kultura