<?xml version="1.0"?>
<rdf:RDF
    xmlns:rdf="http://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax-ns#"
    xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
  <rdf:Description rdf:about="http://212.87.236.17:8080/Content/2896">
    <dc:subject xml:lang="pl">muzyka polska</dc:subject>
    <dc:source xml:lang="pl">Wydawnictwo im. Stanisława Podobińskiego Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie</dc:source>
    <dc:language xml:lang="pl">pol</dc:language>
    <dc:title xml:lang="pl">Brzmienie a relacje interinstrumentalne w fakturze kameralnej na przykładzie wybranych polskich sonat skrzypcowych XX wieku</dc:title>
    <dc:description xml:lang="pl">Częstochowa</dc:description>
    <dc:date xml:lang="pl">2014</dc:date>
    <dc:subject xml:lang="pl">sonata skrzypcowa</dc:subject>
    <dc:description xml:lang="pl">Cz. 9</dc:description>
    <dc:publisher xml:lang="pl">Wydawnictwo im. Stanisława Podobińskiego Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie</dc:publisher>
    <dc:description xml:lang="pl">Artykuł przedstawia relacje pomiędzy partiami dwóch instrumentów i ich wpływ na brzmienie. Zagadnienie to jest ukazane na przykładzie 4 sonat skrzypcowych polskich kompozytorów, powstałych w różnych latach XX wieku. A są to:— Sonata G-dur na skrzypce i fortepian Henryka Melcera (1907), — Sonata na skrzypce i fortepian Romana Maciejewskiego (1938), — IV Sonata na skrzypce i fortepian Grażyny Bacewicz (1949), — Sonata na skrzypce i fortepian (1971). Rozważania o brzmieniu poprzedzone są metodologicznym wstępem, zatytułowanym „Brzmienie jako problem badawczy”. Ukazuje on uwagi Carla Dahlhausa, Igora Strawińskiego, Ryszarda Daniela Golianka i Józefa Michała Chomińskiego. Analizy utworów poprzedzają uwagi dotyczące relacji interinstrumentalnej i jej definicje. W pierwszej sonacie Henryka Melcera relacje przyjmują postać dialogu sukcesywnego i symultatywnego, w którym istnieją różne rodzaje brzmienia: selektywne, eufoniczne, złożone, kontrastowe. Druga kompozycja, Sonata Romana Maciejewskiego, przedstawia rodzaj dialogu symultatywnego o brzmieniu topliwym. IV Sonata Grażyny Bacewicz reprezentuje dialog symultatywny o brzmieniu kontrastowym. Sonata Eugeniusza Knapika reprezentuje model płaszczyznowy, który tworzy układ formy brzmieniowej tarasowej. Artykuł zamyka podsumowanie, w którym wysunięto wnioski nadrzędne: w każdym utworze istnieją trzy warstwy relacji kształtujących brzmienie:— dobór instrumentów a brzmienie, — rdzeń dźwiękowy a brzmienie, — ukształtowanie interinstrumentalne a brzmienie.</dc:description>
    <dc:type xml:lang="pl">artykuł</dc:type>
    <dc:format xml:lang="pl">application/pdf</dc:format>
    <dc:creator xml:lang="pl">Renat, Maryla</dc:creator>
    <dc:rights xml:lang="pl">CC BY 3.0 PL</dc:rights>
    <dc:description xml:lang="pl">s. 89-111</dc:description>
    <dc:source xml:lang="pl">Biblioteka Główna Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie</dc:source>
    <dc:subject xml:lang="pl">brzmienie</dc:subject>
    <dc:description xml:lang="pl">Edukacja Muzyczna</dc:description>
    <dc:title xml:lang="pl">Tone and Interinstrumental Relations in Chamber Texture Based on Selected Polish 20th Century Violin Sonatas</dc:title>
    <dc:identifier xml:lang="pl">ISSN 1895-8079</dc:identifier>
    <dc:description xml:lang="pl">Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie</dc:description>
  </rdf:Description>
</rdf:RDF>

	